பார்வைகள்

அது ஒரு மாலை வேளை, ஒரு கூட்டுக்குடும்பத்து வீடு போல சத்தத்தோடு இருக்கிறது. ஆனால் என் கண்ணுக்கு யாரும் தெரியவில்லை.

ஒரு ஹால், வராண்டா, வாசல், வாசலுக்கும் தெருவிற்கும் இடையே நடக்க சிமெண்ட்டால் போடப்பட்ட பாதை, பாதையின் இருப்பக்கமும் தோட்டம் என ஒரு சாதாரண விட்டிற்கு தேவையான அனைத்தும் கண்ணில் பட்டது.

ஏதோ கை வேலையாக இருக்கிறேன்.. யாரோ வரும் சத்தம் கேட்டு வாசலை எட்டிப்பார்க்கிறேன். நண்பரின் நண்பர் வருகிறார், எனக்கு அவரைத்தெரியும்….ஆனால் எனக்கு நண்பரில்லை, நான் பேசியதில்லை.

வந்த வேகத்தில், சங்கர் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) வரான் பாருங்க, சாப்பிட எதாது கொடுத்து தூங்க வைங்க’ ன்னு சொல்றார், அவர் வழியை மறைப்பதால் , எட்டிப்பார்க்கிறேன்.

ஒரு கருப்பு நிற நாய்.. பழுப்பு நிறத்தில் குட்டி நாய் இரண்டும் கழுத்தில் பெல்ட்டில் கட்டி, சங்கிலி கோர்க்கப்பட்டு அந்த சங்கிலி சங்கரின் கையில் இருக்க நடந்து வருகிறார். நடையில் விருவிருப்பு இல்லை…எதோ ஒரு சோம்பல், தளர்ச்சி தெரிகிறது. முகமும் வாட்டமாய்...

என்னிடம் பேசிய நண்பர், நான் பார்க்க வழிவிட்டு வீட்டுனுள் சென்றுவிடுகிறார்.

நான் சங்கரை பார்க்க அவரும் என்னைப்பார்க்கிறார். ஏதும் பேசவில்லை.. ஆனால் கண்கள் மட்டும் பேசிக்கொள்கின்றன.. நெருங்கும் போது, என் கையில் நாய்களை கட்டிய சையினை கொடுத்துவிட்டு, வராண்டாவில் போடப்பட்டிருக்கும் ஒரு நாற்காலியில் போய் அக்காடான்னு உட்கார்ந்துக்கொள்கிறார். நாயை நான் கொண்டுப்போய் கட்ட வேண்டும் - இதுதான் கண்ணால் பேசி புரிந்துக்கொண்டது….

அவர் சென்று உட்காருவதை ப்பார்த்தவாரே நானும் நாய்களை கொண்டுக்கட்டுகிறேன். என் கவனம் முழுக்க நண்பரின் மேல் இருக்கிறது..ஏன் என்ன ஆச்சி,முன் வந்த இவரின் இன்னொரு நண்பருக்கு சொல்லியிருக்கலாம். எனக்கு எதும் தெரியவில்லை, அவர் சொல்லவும் மாட்டார் னு நான் கேட்கவும் நினைக்கல.

ஆனால் ஏதோ சரியில்லை எனமட்டும் தெரிந்தது.

கையைக்கழுவிக்கொண்டு  (கொரோனா எஃபெக்ட் மட்டுமில்ல, நாயை கட்டியதாலும்) இவரை நெருங்கி, 'டீ வேணுமா இல்ல் காஃபியா ' ன்னு கேக்கறேன்.

டீ … என்று சொல்லும் போதும் இருவரின் கண்களும் சந்திக்கின்றன.  எனக்கு புரியுது, அவரும் எனக்குப்புரியுமென்று நினைப்பதை உணர்கிறேன்.

சமையலறை சென்று இரண்டு அடுப்பு பற்ற வைத்து, ஒன்னில் டீ, இன்னொன்னில் காஃபி செய்து , இரண்டு கப்புகளில் ஒன்றில் டீ, ஒன்றில் காப்பின்னு எடுத்துட்டுப் போய் டீ கப்பை தரேன்.

கப்பை வாங்கி எதிரில் டீபாயில் வைத்துவிட்டி, என்னைப்பார்த்து, 'எனக்கு காஃபி வேணும்' என்கிறார். இதைத்தான் கண்ணில் பார்த்துட்டு போனேனேன்னு மையிண்ட் வாய்ஸில் நினைத்து இன்னொரு கையில் இருந்த கப்பை கொடுக்கிறேன்.

ஆச்சிரியப்படல… வாங்கிக்குடிக்கிறார்.  ஆனால் மனதில் இருக்கும் அழுத்தம் முகத்தில் தெரிகிறது. அவரின் நண்பர் சொல்லியது போல, சங்கருக்கு தேவை நல்ல தூக்கம்னு எனக்கும் புரிந்தது.

காஃபி குடிக்கும் வரை எதிரில் உட்கார்ந்து அவர் வேணாம் என்று வைத்த டீ யை நான் குடிக்கிறேன்.

முதல் இரண்டு சீனில் இருந்த அவரின் இன்னொரு நண்பர் என்ன ஆனார்னு தெரியல.. அவர் திரும்ப வரல..

காஃபி கோப்பையை வைத்ததும்… படுக்கறீங்களா…. ன்னு கேக்கறேன்.

அதுக்கும் பதில் இல்லை, எழுந்து படுக்கை அறை நோக்கி  செல்கிறார்.  நான் தொடர்வதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்கிறார்.

அறைக்குள் செல்லும் வரை பின்னால் செல்கிறேன்..  உள்ளே சென்றதும் அவரை பக்கவாட்டிலிருந்து அன்போடு அணைத்து, அந்த அணைப்பில் எதுவானாலும் பாத்துக்கலாம், நாங்கள் இருக்கிறோம் னு சொல்லாமல் சொல்ல, அழைத்து சென்று படுக்க வைத்து,ஏசியை ஆன் செய்து, போர்வை போத்திவிட்டு, சன்னல் ஸ்கீர்ன் எல்லாம் மூடி இருட்டாக இருக்கிறதா என ஊர்ஜிதம் செய்துக்கொண்டு , கதவை சாத்திக்கொண்டு வெளிவருகிறேன்.

நாயில் ஒன்று குலைக்கும் சத்தம் கேட்கிறது.. எழுந்துக்கொண்டேன்…

நண்பரை கடைசியாக நேரில் சந்தித்தது 2009 ல்.

அதன் பிறகு இப்பவும் தொடர்பில் இருந்தாலும் மெயில் இல்லனா வாட்சப்..அதுவும் தொடர்ந்து இல்ல. குறிப்பா இந்த கனவு வந்த அன்றோ முன்னமோ அவரிடம் நான் எதும் பேசல..

அவங்க வீட்டில் நாய் இருக்குன்னு எனக்கு தெரியாது. ஆனால் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு ரீகால் செய்தால், ஆர்குட் டில் அவர் ஃபோட்டோ பகிர்ந்ததாக நினைவு..ஆனால் அதுவும் சரியான்னு எனக்கு நினைவில்லை.

கனவுக்கு பிறகு தொடர்பு கொண்டு கேட்டேன்.. ஆமாம் நாய் 1 வீட்டில் இருக்குன்னு சொன்னாரு.

ஆனால் கனவில் வந்த வீடு….நான் இருக்குமிடம் போல இருந்தது.

அவருக்கு முன்னால் வந்த நண்பரையும் தெரியும்..நான் பேசியதேயில்லை.

இதெல்லாம் எந்தமாதிரியான நினைவுகளில் சேர்த்திக்கை என்பது தெரியவில்லை…

எப்படியோ.. நண்பரின் நலம் விசாரித்து…நலமுடன் இருக்கிறார் என்று பதில் கிடைத்ததும் நிம்மதியாய் இருந்தது.

கனவே.... தயவுசெய்து வெள்ளி சனிக் கிழமைகளில் வந்து தொலைக்கவும், எனக்கு உன்னை நினைவு வச்சி வார இறுதியில் எழுதமுடியல.. ரீகால் செய்துட்டே இருக்க வேண்டியிருக்கு….தயவுக்காட்டு… அடுத்த நாள் நினைவு படுத்தி எழுதறதே தலைவலி, இதுல இப்படி 2-3 நாள் நினைவு வச்சிக்கறது இன்னும் பெரிய  தலைவலியா இருக்குது..

----------------------------

அணில்குட்டி ; அம்மணி, நண்பரிடம் கனவு கண்டேன் னு சொன்னவுடனே அவரு சிரிப்பு அடக்க முடியாம சிரிச்சாரு..இதுல அதை எழுதி வேற வைக்கறாங்க...  என்னத்த பெரிசா இதுல இருக்குன்னு எழுதி வைக்கறாங்கன்னு தான் தெரியல.

பீட்டர் தாத்ஸ்; I wonder how I can talk through eyes in my dreams.

தலைப்பே  தங்கிலீஷில் கேவலமா இருக்குல்ல. வேணும்னா கொரோனா கால கொடுமைகள்/ கொடூரங்கள் னு மாத்தி படிச்சிக்கோங்க.

யோகா முதுகலை முதலாமாண்டு வகுப்புகள் ஆன்லைனில் ஆரம்பமாகி ஒரு வாரம் ஆச்சி.

இருங்க இருங்க…ஒரே ஒரு ரெக்குவஸ்டு, இந்த பதிவ FB யில் வரும் kellyskomedy ப்க்கத்தில் காமெடி வீடியோ பதிவுகள் செய்யும் பெண்ணின் குரல்ல படிங்க… அப்பத்தான் நல்லாயிருக்கும்.. இதையும் அப்படியே படிங்க..

நல்ல நாளிலேயே நாம வகுப்பில் நாயகம். முதல் பெஞ்சில் உக்காந்தாலும் சரி நடுவில் பின்னாடின்னு எங்க உக்காந்தாலும் ஆசிரியர் கூப்பிட்டு ஒன்னு திட்டுவாங்க.. அடியும் வாங்கியிருக்கேன். அடின்னா..என் இம்சை தாங்கமுடியாம சாக்பீஸ் தூக்கி அடிப்பாங்க.. சுர்ர்ன்னு வலிக்கும். என்னாலேயே சாக்பீஸ் டப்பா சீக்கிரம் தீந்துடும், இதுல க்ளாஸ் பெருக்கரவங்கக்கிட்ட வேற பாட்டு விழும். என்ன இம்சை கொடுத்தாலும் நல்ல மார்க் வாங்கிடுவேன். அதனால் என்னை பொறுத்துட்டு போகிற ஆசிரியர்களே அதிகம். என்னைக்கண்டாலே கடுப்பாகும் ஆசிரியர்களும் உண்டு தான்.

இந்த ஆன்லைன் வகுப்புகள் எனக்கு ரொம்ப ஈசியாப்போச்சி. திருவாரூரில் இணைய சேவை கிடைப்பதே பெருசு, இதுல அதன் வேகத்தைப்பத்தி சொல்லி என் வயித்தெரிச்சல நானே கொட்டிக்க விரும்பல. இதனால Zoom meeting ல் வீடியோ ஆன் செய்வதேயில்ல..செய்தால் வர ஆடியோவும் போயிடும். 80+ மாணவர்கள். எல்லாருமே அநேகமாக 35+ லிருந்து கிட்டத்தட்ட 60 வயது வரை இருப்பாங்க போல..

வீட்டிலிருந்து ஆன்லைன் க்ளாஸ் வரதால..

• தம்பதியர் சண்டை, இது கேக்கவே ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துச்சி.. நாம வகுப்பில் இருக்கோங்கற பிரஞ்ஞை இல்லை..மறந்துப்போயிடறாங்க போல..
• அம்மாக்களை பிள்ளைகள் சரமாரியாக திட்டுதல்  (கவனிக்க இங்க மாணவி அம்மா)
• ஆணாக இருந்தால், பிள்ளைகள் அவங்க முதுகில் மேல ஏறி கேமராக்குள் தலையைவிடும் பரிதாபங்கள்
• யோகா செய்யும் போது அவங்க முதுகின் மேல குழந்தைகள் வந்து ஏறி உக்காந்துகுதுங்க.
• அம்மாவோ அப்பாவோ வகுப்பில் இருக்கும் போது, பின்னாடி பல்விளக்கிட்டு, தலைசீவிட்டு, காபி குடிச்சிக்கிட்டு வந்து நிற்கும் பிள்ளைகள்
• சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு காப்பிக்குடிக்கும் கணவர்
• வீட்டினுள் சட்டையில்லாமல் சுற்றும் ஆண்கள் & தாத்தாக்கள்
• நைட்டியோடு சுற்றும் பெண்கள் , அதும் சில சமயம் opposite lighting ல வந்து நிப்பாங்க… கடவுளே கடவுளே ன்னு இருக்கும்..
• அப்பாக்களுக்கு வீடியோவை ஆன் செய்துத்தரும் வயது வந்த பெண் குழந்தைகள்
• அம்மா ஆடியோவை மியூட்டில் வச்சியிருந்தால்..ஓடிவந்து அன்மியூட் செய்வதும், அன்மியூட் டில் இருந்தால்..மியூட்டில் வைத்துவிட்டு ஓடும் வால் குட்டிகள்
• இதையெல்லாம் விட .. சரியாக கேமராவை வைக்கத்தெரியாமல்..வீட்டின் பரன் மேல் இருக்கும் பொருட்கள் நமக்கு காணக்கிடைக்க செய்யும் அப்பாவிகள்..
• பெயருக்கு பதிலாக ரெட்மி, ஓப்போ, ஈமெயில் ஐடி, நம்பர்கள் என ப்ரொபைல் பெயரில் வேற காமெடிகள்..
• சில பெண்கள் வகுப்புக்கே நைட்டியில் வந்து உக்காந்து இருக்காங்க.. :(
• இன்னும் சிலர் பரிதாபத்துக்கு உரியவர்கள். சின்னக்குழந்தைகளுக்கு எதாது விளையாடக்கொடுத்துவிட்டு.. பின்னால் அவ்வப்போது அவங்களை திரும்பி திரும்பி பாத்துட்டு இருப்பாங்க..

இத்தனையும் பொருத்துக்கொண்டு ஆசிரியர் கவனம் சிதறாமல் பாடமெடுக்கும் போது..

சார்…. ஒன்னும் கேக்கல..

சார் நீங்க சரியா தெரியல..

சார்.. ஆடியோ இல்ல..

சார்… கொர கொரன்னு கேக்குது

சார் எல்லாரும் பேசறாங்க..

Sir, we don’t know tamil, please teach us in English.

சார்…சார் சார்… ன்னு ஒரே chat messages ..இல்லனா எல்லாரும் நடு நடுவே குரல் கொடுக்கறது…

அய்யோ பாவம் ஆசிரியர்கள் நிலைமை…

சரி.. நம்ம கதைக்கு வருவோம்.….. முன்னமே சொன்னமாதிரி நம்ம இணைய சேவையின் வேகத்திற்கு எனக்கு வீடியோ எல்லாம் சரிவரல.. ஒன்லி ஆடியோ.. அதும் என் ஆடியோ மியூட் ல வச்சிப்பேன்.

முதல் நாள்..  அறிமுக வகுப்பு முடிந்தவுடன்.. பேஷியல் கிட் எடுத்து.. பொறுப்பா பேஷியல் செய்துக்கிட்டேன். கொரோனாவினால் பார்லர் போக முடியலல்ல.. வகுப்புக்கு வகுப்புமாச்சி.. என் வேலையும் முடிசின்சி.

ஆன் லைன்ல வச்சிட்டு. சார் வரத்துக்குள்ள ஓடிப்போய் குளிச்சிட்டு வரது.. சாதம் அடுப்பில் வச்சிட்டு வந்து அப்பப்ப போய் பார்த்து வடிக்கறது. காலை உணவு சாப்பிடறது.. காய்ந்த துணிகளை மடிச்சி வைக்கறது.. உக்காந்தே இருக்க முடியாம கொஞ்சம் நடந்தபடியே வகுப்பை கவனிக்கறது.. நடுவுல் வாட்சப்பில் யாராச்சும் பேசினா அவங்களுக்கு பொறுப்பா பதில் சொல்றது.

வீடியோ மட்டும் இருந்திருந்தால்….இந்த அட்டூழியங்கள் சாத்தியப்படுமா ? மெதுவான இணைய சேவைக்கு நன்னி..

ப்ராக்டிகல் வகுப்பில் மட்டும் சின்சியரா இருப்பேன். ஆனாலும்.. அவரு 6 முறை செய்ய சொன்னால் நான் பொறுமையா 3 முறை செய்வேன்.  ‘நேரம் இல்லைன்னு வேக வேகமா செய்துட்டு போறாரா.. இல்ல நிசமாவே யோகா இவ்ளோ வேகமா செய்யலாமான்னு அவர்ட்ட கேக்கனும்..’ விடப்பிடாது.

இதைத்தவிர வகுப்பு ஆரம்பிக்கும் முன்ன நம்ம வாயிதான் சும்மா இருக்காதே..சமூக சேவை செய்ய..'அனைவருக்கும் வணக்கம், நான் கவிதா பேசுகிறேன்..என்னை நீங்க பாக்க முடியாது ஆனா கேக்கலாம்.. னு ஆரம்பிச்சி…தமிழ்/ஆங்கிலம் இரண்டிலும் 'யாருக்காவது ஏதாது உதவி வேணும்னா என்னை கூச்சப்படாம கேளுங்கன்னு சொல்லப்போயி..

ஒரு அம்மா இன்னைக்கு ‘கவிதா மேடம் கவிதா மேடம்’ னு கூப்பிட்டு ஒரு 2 பத்திக்கு பேசி, கடைசியில் புக்ஸ் வேணும் னு கேட்டு முடிச்சாங்க.. அவங்க மேடம் னு கூப்பிட்டதால எனக்கு டவுட்டு.. என்னைத்தான் கூப்பிட்டாங்களான்னு தெரியல. கொஞ்சம் நேரம் சைலன்ட் மோட் ல இருந்தேன். அவங்களும் 'பதில் சொல்லல' ன்னு முனுகினது கேட்டது, வேற யாரும் பதில் சொல்லல.. அப்புறம் நானே போய்.. 'கவிதா பேசறேன்.. என் கிட்டவா கேட்டீங்க.'.ன்னு கேக்க… ஆமா மேடம் ஆமா மேடம் ன்னு ..ஆர்வமா பதில் சொல்ல.. முதல்ல இந்த மேடம் மேடம் னு கூப்பிடாதீங்க.. கவிதா ன்னு கூப்பிடுங்க.. ன்னு சொல்லிட்டு... புத்தகம் விசயம் பத்தி விபரம் தெரிந்தவுடனே உங்களுக்கு சொல்றேன்.. னு சொல்லிட்டு.. நம்மையெல்லாம் புக் பிரிண்ட் செய்து பல்கலைகழகத்துக்கு கொடுக்கும் ஏஜன்ட்டா இல்ல இந்தம்மா நெனச்சிருக்கு'ன்னு .. வடிவேலு மாதிரி..அவ்வ்வ்வ்வ்வ்.. மொமென்ட்.

ஆசிரியர் உள்ள வந்ததை கவனிக்காமல்.. சமூக சேவை செய்துக்கிட்டு இருந்தேன். ஆசிரியர்…. வாட்சப்பில் வந்து.. 'அம்மா..உன்னோட ஈமெயில் ஐடி கொடு.. ஒரு ஃபையில் அனுப்பறேன்.. நீ கொஞ்சம் அதை வகுப்பு நடக்கும் போது ஷேர் செய்'னு சொல்ல..இந்த வாயி இருக்கே வாயின்னு என்னை நானே நொந்துக்கிட்டு, உக்காந்த இடத்தை விட்டு நகர முடியாமல், வகுப்பு முழுக்க வேற எதும் செய்யமுடியாமல் ஒரே இடத்தில் உக்காந்து பிபிடி ஃபைலை ஷேர் செய்தேன்.

ஆன்லைனில் நானும் பாடம் படிப்பேன் னு நினைக்கல. இந்த வீடியோ கொடுமையகளையும் பார்ப்பேன்ன்னு நினைச்சுக்கூட பார்க்கல..

நினைக்காததை எல்லாம் நடத்திக்கொடுக்குது இந்த கொரோனா…

இதை ஆசிரியர்கள் யாரேனும் படிக்க நேர்ந்தால்.. தயவுசெய்து.. மன்னிச்சு. உங்கள் சேவை நிச்சயம் மகத்தானது.

பீட்டர் தாத்ஸ் : A great teacher can teach Calculus with a paper clip and literature in an empty field. Technology is just another tool, not a destination.’ –Unknown